Congiuntivo perfetto

Si forma con il congiuntivo di bū́ti “essere” seguito dal participio preterito in accordo con il soggetto:

Maschile Femminile
1ª sing. bū́čiau dìrbęs bū́čiau dìrbusi avrei/avessi lavorato
bū́tum dìrbęs bū́tum dìrbusi avresti/avessi lavorato
bū́tų dìrbęs bū́tų dìrbusi avrebbe/avesse lavorato
1ª pl. bū́tume dìrbę bū́tume dìrbuosios avremmo/avessimo lavorato
bū́tute dìrbę bū́tute dìrbuosios avreste/aveste lavorato
bū́tų dìrbę bū́tų dìrbuosios avrebbero/avessero lavorato

Il congiuntivo si usa principalmente nella costruzione dei periodi ipotetici dove compare, sia nella protasi che nell’apodosi, nei casi possibile e irreale:

jéi galečiau, taĩ darýčiau “se potessi, lo farei”;

jéi vãkar bū́tų liję, mes bū́tumem likę namiẽ “se ieri avesse piovuto, saremmo rimasti a casa”.

Articoli correlati:

  1. Indicativo perfetto
  2. Indicativo piuccheperfetto
  3. Indicativo futuro anteriore